Fetullah Gülen ile Haluk Levent arasındaki benzerliğin farkında mısınız?

FETÖ ele başı, dindarlara olan “itimat” duygusunu yok eden bir hainlik yaptı.

Haluk Levent’se sırf Erdoğan’a muhalefet yapacağım diyen bir kesimin duygularıyla oynayıp onların “itimadı”nı yerle bir etti!

Olan, her meşrep, düşünce ve inançta olan insanların yardımlaşma, itimat etme, güvenme duygusuna oldu. 

O duygular bir kez daha erezyona uğradı. Sakatlandı. Yara aldı.
***

Bunlardan ilki Hazreti Süleyman’a atfedilen bir hikaye.

Hikaye o ki derviş hırkası giymiş biri, yerde yemleyen serçeye yaklaşmış. Serçe kaçmayınca adam onu tutmak istemiş o esnada da serçenin kanadı kırılmış.
Serçe, derviş hırkası giymiş adamdan şikayetçi olmuş.

Derviş hırkalı adam ile serçe Hazreti Süleyman’ın huzuruna çıkmış.

Hazreti Süleyman şikayetçi serçeye ne olduğunu sormuş.

Ardından, derviş hırkası giymiş adamı dinlemiş.

“Serçenin kırılan kanadına karşılık, dervişin kolunun kırın” emrini vermiş.

Tam adamı götürüp kolunu kıracaklarken, araya serçe girmiş…

Ve şöyle demiş, “Olmaz! Bu hakkaniyetli olmaz. Ben o adamın üzerindeki derviş hırkasına itimat ettim. Ondan zarar gelmez diye düşündüm. Onun için bana elini uzattığında kaçmadım. Benim sizden dileğim, bu adamın üzerindeki derviş hırkasını çıkartıp alın ki bir daha ona bu kıyafetinden dolayı itimat edilmesin, başka serçelerin de kanadı kırılmasın.”

Hazreti Süleyman, serçenin isteğini haklı görmüş. Ve adamın üzerindeki derviş hırkasını çıkarttırmış.

FETÖ ele başının üzerindeki derviş hırkası çıkartılıp atıldığında altından nasıl bir hani, narsist ve katil çıktığına şahitlik ettik, hatırlayın!

Hikaye odur ki bir atlı, uçsuz bucaksız bir çölde yol alıyormuş. Bir de bakmış ileride yerde yatan ve “Bir yudum su verecek yok mu” diye inleyen biri var. Atıyla ona yaklaşmış.

Adam, atlıya seslenmiş, “Bana bir yudum su vermez misin?”

Atlı, merhamet etmiş. Atından inmiş, matarasını eline almış, yerdeki adama su vermek üzere eğilmiş.

Biraz önce “Bir yudum su” isteyen adam ani bir hareketle atlının kalbine hançerini saplamış. 

Ayağa kalkmış. Ata binmiş. Tam olay yerinden ayrılacağı sırada. Yerde kanlar içinde son nefesini vermekte olan adamın kendisine seslendiğini duymuş.

Adam şöyle demiş, “Bana bu hainliği yaptın. Merhametimi kullandın. İtimat duygumu kullandı. Ve işte şimdi beni hançerlediğin için ölüyorum. Sakın bu olan biteni bir başkasına anlatma. Eğer anlatırsan bundan sonra çölde susuz kalmış, yolcuya, garip-gurabaya kimseler yardım etmez.”

İtibar duygusunu sömürüp, insanların merhamet duygularını kaşıyıp onlardan aldığı paraları kumarda, borsada, bahiste “iç” eden bir Haluk Levent’in neyi tahrip ettiğini anladınız mı şimdi!

Biri “dini duyguları” alet etti, diğeri “Atatürk’ü, laikliği, İzmir Marşı’nı, 10’ncu Yıl Marşı’nı, Erdoğan düşmanlığı”nı, tamahkarlığına perde yaptı.

Sonuç ikisi de insanların duygularını sömürdü.

İkisi de, itimat, güven duygularını erozyona uğrattı.