Şanlıurfa’daki can sıkıcı ve üzerinde çokça düşünülmesi gereken okul baskını ve on altı kişinin yaralanması gerçekten can acıtıcı bir olay.
Olayın faili bir çocuk, olayın geçtiği yer bir okul… Ve hedefte olanlar yine çocuklar ne yazık ki.
Silah, bıçak, uyuşturucu ya da adı her neyse cana mal olan her ne varsa eline alan çocuklarımız mı yoksa o çocukların aileleri mi suçlu?
Olayın ya da yaşadığımız olayların başlangıcından sonuna kadar sorgulamamız gereken asıl durum şiddetin nereden başladığı olmalı.
Şiddet evde mi başlıyor, evin içerisinde çocuğun kendiyle ve telefonu ya da bilgisayar ekranı ile baş başa kaldığı çalışma odasında mı başlıyor?
Çok eskiden çocuklar yüzlerini duvara ya da ağaca yasladıkları kollarına dayar, gözlerini kapar önüm, arkam, sağım, solum ebe sobe! der ve arkamızı dönerdik.
Sonra arkadaşlarımızı heyecanla arar, bulduğumuz arkadaşlarımızı sobelerdik.
Günümüzde ise çocuklar gözlerini ekranlara dikip ne yazık ki maruz kaldıkları her bölümde onlarca insanın öldüğü dizilerden, bol kavgalı futbol maçlarından, yüzlerce insanı öldürüp, çaldıkları arabalarla kaçan dijital oyunlardan nefret dolu, kan dolu, intikam dolu binlerce içerikten beslenerek çıkıyorlar sokaklara, gidiyorlar avm’lere, okullara, parklara…
Günümüz çocukları arkadaşlarını saklambaçlarda heyecanla arayan, birlikte kol kola oynayan eskilerdeki çocuklara inat, arkadaşlarını birer birer dövüp, zorbalayıp ne yazık ki silahla, bıçakla tehdit eden ve hatta onların ölümlerine sebebiyet veren çocuklara dönüştü.
Telefon, tablet, laptop, tv hiç fark etmeksizin tüm bu ekranların içerisindeki sınırsız şiddet ne yazık ki o ekranlar içerisinden çıkıp çocuklarımızın zihinlerine, oradan da ne yazık ki gerçek hayatın her mecrasına inanılmaz bir hızla karışıp gitmekte.
O nedenle sosyal medya yasasının çıkıyor olmasıyla birlikte çocuklarımızın ekranlar üzerinden zehirlenmelerini engellemekle bir an önce işe başlanmalı.
Öncelikle televizyonların gündüz kuşaklarındaki kadın-erkek ilişkilerinden yola çıkarak bizim için kutsal olan aile kavramının bir an önce kurtulması gerekiyor.
Devamında akşam kuşağında her bölümünde ister iyi niyetli bıçkın Anadolu delikanlısı olsun ya da kötü niyetli mafya karakterlerinin cirit attığı hatta ister kadın ister erkek dizi oyuncusu olsun hepsinin adeta bilgisayar oyunlarındaki gibi ölümsüz birer kahramana dönüşüp, bir sezon boyunca yüzlerce insanı binlerce mermi ya da el bombasıyla öldüren senaryolardan kurtarmak galiba çözümlerin en can alıcı hamlesi olacak.
Her sezon birbirinin kopyası bir rekabet ortamı ile başta favori futbol takımlarımızın sözüm ona profesyonel yöneticilerinin bir türlü beceremedikleri pozitif iletişim dilinden uzak sevgi dilinden ise çok uzak düşmanlaştırıcı, aşağılayıcı cümleleri ilkokuldan liseye hatta üniversite öğrencilerine kadar toplumu geriyor ve okulların içinde şiddeti körükleyen bir hale dönüşüyor.
Son yaşadığımız Şanlıurfa okul baskınında da görüldüğü gibi olayı gerçekleştiren failin yapacağı okul saldırısını çok önceden sosyal medya hesabından ilan ettiği görülmekte.
Benzer durum akran zorbalığı yaşatan ya da yaşatılan çocukların olaylarında da benzer durumları görmekteyiz. Zorbalığı yapan kişiler, öğrenciler şiddet uyguladıkları bir başka öğrenciyi telefonla kaydedip devamında sosyal medya hesaplarından paylaşmaktalar.
Yani günümüzün er meydanı ne yazık ki sosyal medya olmuş durumda.
Çok eskiden pehlivanlar, yiğitler köy meydanında ya da güreşlerin yapıldığı er meydanlarında dostça, kardeşçe, centilmenlik içerisinde kozlarını paylaşıp güreşirler ve galip gelen kişinin eli havaya kaldırılır ve hem yenen hem de yenilen güreşçi sarılıp dostça ayrılırlardı.
Günümüzde ise sosyal medya hesaplarının her birinde dövülen, şiddete uğrayan kişiler yenilen güreşçi edasıyla adeta linçe uğramakta ve afişe edilmekteler.
Çokça beğenilen ve benim de izlemekten keyif aldığım şiddetten arınmış, sevgi dilinin ve insani duyguların aile kültürümüze uygun olarak paylaşıldığı bir dizi olan Gassal’da geçen bir diyaloğa ile bugünkü yazımı bitireceğim.
Baş rol oyuncusu Baki, masadaki çocuklara bakarak “isterseniz sizi salıncakta sallayabilirim” diyor, çocuklardan biri “biz bebek miyiz Baki Amca” diyor.
“Şimdi oyun oynasanız sonra baksanız o ekranlara” diyor Baki.
Baki’nin “Ne oynuyorsunuz?” sorusuna ise aynı çocuk: “Zombi öldürüyoruz” diyor.
Gassal Baki şöyle devam ediyor sözlerine:
“Biz yanlarında ölüden bahsetmiyoruz, psikolojileri bozulmasın” diye cevap veriyor Baki.
Çocuklara kızılmaz… Neden kızılmaz? Bana kızılıyor, birbirimize kızıyoruz, büyüklere kızılıyor, çocuklara kızılmıyor.
Biz çocukken çocuk psikolojisi icat edilmemişti daha.
İlkokulda kafalarımızı tokuşturuyordu ilkokul öğretmenimiz.
Teknoloji karşısında yenilen ilk Gassal olacağım galiba ve son da olmayacağım diyerek diyaloğu bitiriyor Gassal Baki.
Evet aslında bir diziden yaptığımız bu dizi tv dizilerinin ve tüm ekran içeriklerinin ev içerisinde, çocuklar üzerinde ne kadar çok etki ettiklerinin de bir göstergesi.
Adeta leblebi yer gibi zombi öldüren çocuklar, şiddet uygulayan çocuklar ve ne yazık ki her bir çocuk kendi annesinin, babasının biricik evlatları.
Üzülerek belirtiyorum ki, yazımı bitirdiğim tam da şu dakikalarda Şanlıurfa’dan sonra, Kahramanmaraş’tan da benzer bir şiddet haberi almanın üzüntüsü ile bugünkü yazımı bitiriyorum.
Günü Sözü: “Bütün dünya üzerinde tek bir güzel çocuk vardır, bütün anneler de ona sahiptir.” (Çin Atasözü)
Çankaya Üniversitesi İletişim Koordinatörü
