CHP’deki hırgür arasında gözden kaçtı ama, hafta sonunun en keyifli olayı İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi’nin İsrail’i zıplatmasıydı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, MHP lideri Bahçeli’nin, Dışişleri’nin veya hükümet sözcüsünün İsrail’i zıp zıp zıplattığını çok gördük fakat İçişleri’nin siyonistleri hak ettikleri gibi kaşıması pek sık şahit olmadığımız bir durum.

Bakan Çiftçi, sosyal medya hesabından Kudüs ile ilgili bir mesaj paylaştı: “Valiyken Cenabı Hak'tan bir niyazım vardı. Rabbim bana bir gün de olsa Kudüs Valiliğini nasip et diye. İnanıyorum ki Cenabı Hak o günleri bizlere gösterecek. Mutlaka gösterecek. Ben buna bütün kalbimle inandım ve inanmaya da devam ediyorum. Geçmişte olduğu gibi yine oralar bizim olacak.”

Çiftçi’nin sözleri -tahmin edilebileceği şekilde- İsraillileri küplere bindirdi. Yanıt İsrail Dışişleri Bakanlığı’nın resmi hesabından geldi:  “Yozlaşmış Osmanlı İmparatorluğu yok oldu. Sonsuza dek. Kudüs (Davud'un başkenti) İsrail'in ebedi başkenti olarak kalacaktır.”

İsrail, Osmanlı falan dediğine göre, mesajı anlamış ve çok kızgın.

Bir İsrailliler değil Avrupalılar, ABD’liler de kızgın.

Sadece onlar değil, bizdeki bir kısım “diplomatik” zevat da kızgın…

İsraillilerin kızmasını anlıyoruz. Türk bakan, adamların “vadedilmiş toprak” fantezisine çomak sokuyor, “koçum sen şöyle kenara çekil bakayım, vaat falan diye de kendi kafanı bulandırma, orası zaten daha dün benimdi” diyor.

E yalan da değil hani… Bakan Bey, gerçekten ‘daha dün’ bizim olan bir yerden söz ediyor. Eski sandıklarımızı şöyle bir karıştırsak, Filistin’e ait binlerce tapu buluruz. Sandığa da gerek yok, arşivler işte orada duruyor, el biliyor alem biliyor… Osmanlılar’da 402 yıl, Tolunoğlulları’ndan itibaren 850 yıl Türk egemenliğinde olan bir şehirden söz ediyoruz. “Kim kime vadetmiş, az yavaş gelin” demezler mi adama?

Batılıların da Bakan Çiftçi’ye kızmasını anlıyoruz. Gazze’deki soykırımı örtmek için kendini paspas eden adamlar, hamuru Türk düşmanlığı ile yoğrulmuş adamlar, tabi ki kızarlar.

Türkiye İçişleri Bakanının Kudüs ile ilgili sözleri neden Türkiye’den birilerini kızdırıyor?

Yahu adam duasını anlatıyor. Dua etmek herkesin hakkı.

Misal benim de dualarım var… Misak-ı Millinin tamamını birleşmiş vatan toprağı olarak görebilmeyi diliyorum. Bütün Türkleri ‘Turan’ denen büyük ülkede birlik içinde görmek istiyorum.

Olmaz ya, alıp beni bakan yapsalar, hayali mi değiştireceğim? Zerrece değiştirmem, aksine daha çok isterim.

Bakan Bey de aynısını yapmış, vali iken ettiği duayı değiştirmemiş.

İnsanlık da delikanlılık da böyle bir şeydir zaten.

Rüyanı da, hülyanı da, ülkünü de, duanı da makama mevkie göre değiştirmeyeceksin.

Varsa eğer bir davan, diplomasiye kurban vermeyeceksin.

Varsa kalbinde bir aşk, siyaset uğruna feda etmeyeceksin.

Öte yandan Bakan Bey’in duası da gayet güzel dua, ben de tereddütsüz ‘amin’ diyorum.

Bu duayı tüm dünyaya duyuracak şekilde okusanız dünya nüfusunun %90’ı gönülden ‘amin’ der.

Diplomasi, siyaset, mücadele... Bunlar olmadan olmaz. Ama kalpten edilen bir dua hepsini gölgede bırakabilir.

Sanki karşınızda hukuki temelleri olan, uluslararası hukuka uyan bir devlet var da kalkmış “diplomasiden” söz ediyorsunuz!

Dünyanın en hukuksuz işgalcisine, en ahlaksız soykırımcısına karşı konuşurken de “diplomatik nezaket” peşinde koşacaksak eğer, yazık bize gerçekten!