Başlık sizi yanıltmasın. Burada sözünü ettiğimiz şey bir siyasi gelenek değil, bir siyasi karakter tipolojisi. Tarihin Jön Türkleri başka bir tartışmanın konusu. Bizim dikkat çekmek istediğimiz kesim, günümüzün siyasi jönleri, daha doğrusu artistik siyasetin eskimeyen figürleri.
Kim oldukları önemli değil, alametifarikaları önemli. Benzer reflekslere, benzer siyasi alışkanlıklara ve benzer zaaflara sahipler.
- Genelde proje üretmek gibi bir gündemleri yoktur; vaatleri çoğu zaman bahar, bayram, umut, değişim gibi sembolik kavramlar üzerinden şekillenir.
- Kalabalık oluşturabilirler ama istikamet oluşturmakta zorlanırlar.
- Vefa hafızaları kısa, siyasi hafızaları oldukça seçicidir.
- En işlevsel müttefikleri "atıl kurt" tipi gazetecilerdir.
- Camdan evlerde oturmalarına rağmen sürekli dışarıya taş atarlar.
- Sosyal medya etkileşimini toplumsal karşılıkla karıştırırlar.
- Savunma refleksleri çoğu zaman "cambaza bak" stratejisinden beslenir; eleştiriyi cevaplamak yerine dikkati başka bir noktaya yönlendirirler.
- Duygu yönetiminde başarılı, sorun yönetiminde zayıftırlar.
- Devlet adamlığından çok siyasi taktisyen gibi hareket ederler.
- Neyi yıkmak istediklerini uzun uzun anlatır; ne inşa edeceklerini kısa geçerler.
- Siyaseti çözüm üretme sanatından çok, çıkar yönetimi sanatı olarak görürler.
- Milletin kendilerine tanıdığı fırsatları, ne yapıp edip kâbusa çevirirler.
- İnsanları sürekli "Dimyat'a pirince giderken evdeki bulgurdan olmayalım" ikilemiyle karşı karşıya bırakırlar.
- Siyasi pusulaları ilkelere değil, kamuoyu yoklamalarındaki rüzgâra duyarlıdır.
- Bir meseleyi çözmek yerine o mesele üzerinden pozisyon almayı tercih ederler.
-Sahnede kalmak onlar için faydalı olmaktan daha önemlidir.
- Sloganları programlarının önüne geçmiştir.
-Oyunculuk kabiliyetleri siyasi üretkenliklerinin ötesine geçmiştir.
- Derinlemesine vakıf oldukları konu sayısı sınırlıdır. Konularla ilgili daha çok yüzeysel bilgiye sahiptirler.
- Net bir istikamet ortaya koymaktan ziyade, farklı toplumsal talepler arasında geniş bir manevra alanı bırakmayı tercih ederler.
- Fikirleri çoğu zaman ödünç, üslupları ise kendilerine münhasırdır.
- Devlet yönetimini uzun soluklu bir maraton değil, yüksek reytingli bir canlı yayın olarak görürler.
- Geleceğe dair kapsamlı bir tasavvurdan çok, günü kurtarmaya dönük siyasi reflekslerle hareket ederler.
- Siyasi sermayeleri başarı hikâyelerinden değil, sürekli eleştiri ve reaksiyon üretiminden beslenir.
- Sorulara cevap vermekten çok, cevap gibi duran yeni sorular üretirler.
- Gerçeklikle ilişkileri zayıf değildir; ancak gerçekliği anlamaktan çok onu kendi hikâyelerine uyarlamaya çalışırlar.
- Bir fikrin doğru olup olmadığından çok getirisi ve götürüsü ile ilgilenirler.
- Cesur görünmeyi severler, ancak zor kararların maliyetini üstlenmekte oldukça isteksizdirler.
- Sürekli hareket hâlindedirler; ancak çoğu zaman nereye gittikleri belli değildir.
- Toplumu yönlendirmek yerine toplumdaki öfke ve beklentilerin üzerine oynarlar.
- Fikri derinlik gerektiren alanlarda slogan, teknik bilgi gerektiren alanlarda hamaset üretirler.
- Rakiplerinin hataları üzerine kariyer inşa etmeye çalışırlar.
- Gündemde kalmak için sürekli yeni bir çıkış arayışındadırlar.
- Kalıcı eserlerden çok geçici heyecanlar üretirler.
- En büyük korkuları başarısız olmak değil, geride kalmaktır.
- Bir ülkenin nasıl yönetileceğinden çok, bir kitlenin nasıl etkileneceğine odaklanırlar.
- Kendilerini geleceğin liderleri olarak tanımlarlar; fakat geleceğin nasıl kurulacağına dair somut bir çerçeve sunmakta zorlanırlar.
- Hasılıkelam, gün sonunda, denize düşen bazı “muhafazakâr” gazetecilerin, farklı nedenlerle bir türlü akıl etmeye yanaşmadığı şu soruyu sordururlar: “İyi de kardeşim… Bunlar bu kılıkla nasıl memleket yönetecekler?”
