Prof. Dr. Raşit Küçük Hoca ile yaptığımız aşağıdaki konuşma,

“Raşit Küçük, Hatırımda Kalanlar” adı ile Hayat Yayınları’ndan

Umarım; Türkiye’nin en ücra köylerinden birinden başlayan,

başarılarla dolu bu hayat hikayesi genç nesillerimize yol gösterici olsun.

ERBAKAN HOCA ANTALYA’DAN ADAY OLMAMI İSTEDİ

FK: Sizin Antalya’dan bir belediye başkanlık durumunuz da olmuştu Hocam, onu anlatır mısınız?

RK: Oldu, oldu. Öyle bir maceramız da var bizim.

Benim önceden haberim olmadı, Hoca, Antalya Belediye Başkan adayı olmamı istiyormuş, ben de sonradan öğrendim.

Erbakan Hoca özel kalemi marifeti ile aratarak: “Raşit’i arayıp kendisine tebliğ edin, çalışmaya başlasın” demiş.

Ben de o sırada Marmara İlahiyat Fakültesi’ndeyim ama bir konferans için Almanya’da bulunuyordum.

Bu dediğim hadise, 1990’lı yıllarda çünkü daha önce milletvekili aday adayı olmak üzere istifa ettim, tabi seçilemedim ve 4 ay açıkta kaldım, o zaman öyleydi kural.

Şimdi de “Belediye Başkan adayı olacaksın”, deniyor.

Benim için böyle bir şey mümkün değil, aday olmam da, oraya gitmem de söz konusu değil,” dedim, olmadım.

Erbakan Hoca 3 ay filan konuşmadı benimle.

Ama sonra çağırdı, ben içeri girince “Gel bakalım kaçak” dedi, bir sürü insanın içinde bana, “Aday olmadı” dedi.

Yanına vardım, “Hocam” dedim, “Antalya bildiğiniz gibi bir yer.

Ben Antalya’ya aday olsam ne olur, olmasam ne olur.

BİZ ASHAB-I NEVADIH’IZ, YANİ ELİNİN EMEĞİ İLE GEÇİNENLERİZ

FK: Tabi daha önce böyle bir tecrübe yaşadığınız için, belediye başkanı adayı olmak istemediniz?

RK: Evet, tabi dört ay boyunca çok sıkıntı yaşadım, o zaman.

Demek ki fedakârlık yapmaya hazır olmadığımızı anladı Erbakan Hoca.

Çünkü ben önceki milletvekili aday adaylığımda da söyledim;

Recai ağabey ısrarla, “Hoca istiyor, artık bunu yap.”

Sonra Tayyip Bey de, Belediye Başkanıydı, ona da söylettiler yine bir gece, “Hocam istifa et artık, Erbakan Hocam öyle istiyor” dedi.

Ama ben Recai Ağabeye şunu söyledim, “Ağabey biz ashab-ı nevadıh’ız.”

Ashab-ı nevadıh demek, elinin emeğiyle geçinen insanlar.

Sahabe-i Kiramdan biri namazı uzun surelerle kıldırıyormuş, Peygamberimiz’e (sav) gelip cemaat şikâyet etmiş.

Demişler ki “Ya Resulallah, bize namazı uzun kıldırıyor.” Muhtemelen Muaz ibn-i Cebel yanılmıyorsam. “Oysa biz ashab-ı nevadıh’ız, yatsı namazında bu kadar uzun tutuyor, uykumuz geliyor.”

Efendimiz (sav) çağırarak Muaz’ı demiş ki, “İnsanlara imam olduğunda namazı hafiften al. Ama kendin kıldığında dilediğin kadar uzat. İnsanların içinde zayıf olan var, ihtiyaç sahibi var, hasta olan var, namazı hafif kıldır” buyurmuş.

Ben öyle deyince Recai ağabey de “Allah Kerim.” dedi. “E tamam Allah Kerim.”

Hamdolsun aç susuz kalmadım ama bunu söyledim.

Şimdi bir de Belediye Başkanı adayı olacağız, benzer durumla karşılaşacağım. “Allah Kerim” diyerek de bu işlere girmek olmuyor.

Oralara gidip dolaşacaksın, parti bunu belki karşılıyor ama ben onu da istemiyorum doğrusu.

ALLAH (cc) KERİM DEYİNCE HATIRLADIM NEYZEN’E ALLAH KERİM

FK: Nasıl Hocam, parti karşılıyorsa neden kabul etmiyorsunuz ki, bu sizin en doğal hakkınız değil mi?

RK: Ne bileyim, o kadar uzun düşünmedim hiçbir zaman, fakat partinin verdiği parayı kabul etmedim adaylığım sırasında.

Her neyse, “Allah Kerim” deyince hatırladım.

Bu Fahrettin Kerim Gökay, CHP’nin hem vali hem de belediye başkanı olduğu zamanlarda, Neyzen Tevfik onunla görüşmek için kapısına gidermiş fakat Neyzen’i kabul etmezmiş, işte meşgul falan derlermiş.

En son bir not bırakmış Fahrettin Kerim’e; “Neyzen’e Allah Kerim, İstanbul’a Fahrettin Kerim.”

Bizim hesap da biraz öyle, Allah Kerim tamam da...

Fakat sonrasında “Bu hesap edilemedi, kusura bakmayın.” dediler.