Ahbap Derneği’ne kefil olan ünlülerin adliye görüntüleri gerçekten ilginç. Sanki savcılık ifadesine değil de çalgı çengiye, ‘ahbap’ muhabbetine gidiyormuş gibiler.
Böylesine büyük bir rezilliğe yol açan insanların ifadelerinde suçluluk duygusu, pişmanlık, utanma gibi duyguların izlerini bulacağınızı tahmin edersiniz…
Bunların yerine bolca sorumsuzluk, bolca mazeret, bolca kibir, bolca küstahlık var…
Yakın tarihin en büyük dolandırıcılık organizasyonuna aracılık etmişler…
Milyonlarca insanın duyguları ile oynamışlar….
Yardıma muhtaç milyonlarca depremzedenin acılarını istismar etmişler…
Maraş’ta, Hatay’da, Malatya’da, Adıyaman’daki muhtaç insanların bir tas sıcak çorbasını çalmışlar!
Yine de en küçük utanç duymuyorlar, hatta zeytinyağı gibi üste çıkıyorlar.
Doğrudur, utanmak, toplum içinde yaşamakla ilgilidir. İnsanların seni ayıplayacağını bildiğin için utanırsın. Vicdan ise, hiç kimse görmeden, hiç kimse bilmeden bile yanlıştan geri durmak anlamına gelir.
Kısacası vicdan daha üst bir duygudur, utanması olmayanın vicdanı hiç olmaz.
Kapkara bir vicdanla, halka dair her şeyden nefret ederek geçen ömürlerden normal şahsiyetler beklemek hata olur.
“Normal şahsiyet” dediğimiz ise, daha vicdana gerek kalmadan salt toplumdan utandığı için bile olsa ahlaksızlık yapmayan insan.
Bu konuştuklarımız ise bile bile, göz göre göre yapanlar. Yani utanmayanlar, utanç duygusunu taşmayanlar.
Peki cahiller mi? Kesinlikle hayır. Zaten öyle bir halleri de yok; aksine toplumun en eğitimli, en akıllı kesimi olduklarını iddia ediyorlar.
Yaptıkları davranışın yanlış olduğunu, ayıplanacağını bal gibi biliyorlar. Ancak buna rağmen içlerinde utanç duygusu yeşermiyor!
En temel ahlak kurallarını bile içselleştirmemişeler; onlar için ahlak, dışarıdan gelen bir komut veya pas geçilebilen bir yol gibi duruyor…
Ahlaksızca bir iş yaptınız ve utanmıyorsunuz. Tıpkı bu beylerin/hanımların Ahbap şebekesi ilişkisi gibi…
Bunun taktik bir seçim olarak açıklanması çok zor.. Kişiliğe dair çok daha derin sorunlara işaret eder.:
- Çocuklukta sınırların ve sorumluluk duygusunun yeterince gelişmemesi
- Ebeveynlerin tutarsız veya aşırı cezalandırıcı olması
- Utancın sürekli aşağılanma yoluyla öğretilmesi
- Kişinin yaptığı davranışları sürekli rasyonalize etmeyi (akla yatkın hale getirmeyi) öğrenmesi
- Benlik algısının aşırı savunmacı olması
- “Benim çıkarım, başkasının hakkımdan önemlidir” anlayışının yerleşmesi
- Bazı kişilik özelliklerinde görülebilen pişmanlık ve empati eksikliği
Bizde Ahbap ile işbirliği yapan tayfanın, hepsiden az-çok nasibini aldığını söyleyebiliriz.
Ancak en önemlisi, bu adamların/kadınların narsistliğidir.
Narsist kişi, kendi imajını korumak için hatayı kabul etmek yerine gerçeği kendi kafasına göre yeniden yorumlar. Çünkü hatayı kabul etmek, kişinin kendisi hakkındaki idealize edilmiş imajını tehdit eder.
Bu gördüğümüz insanlar… Gülbenler, Uğurlar, Haykolar… İlkin, aynada kendilerine aşık olmuş narsist tipler. “Utanıp arlanmayı” da ancak bir gösteri halinde yapabilirler.
İşte bu gerçek, asıl sorumuzu çok daha çetin hale getiriyor:
Halk, böylesine sorunlu narsistlerde ne buluyor?
