Yürekleri yakıp yıkan bu feryat Filistinli bir kadına ait.
Bütün dünyanın gözleri önünde umutları çalınan ve geleceğe dair hayalleri tek tek elinden alınan Filistinli bir kadın, kendi ülkesinde yaşadığı insanlık dışı muamelelere ve uğradığı zulümlere dayanamayarak dizlerinin üzerine çöktü. Çaresiz gözlerle etrafa bakarak insanlığın vicdanına seslendi;
-Allah bize yeter, O ne güzel vekildir. Nerede bu dünya? Nerede Müslümanlar? Sesimizi duyan yok mu?
Yürekleri dağlayan Filistinli kadının bu sesi dünyalılar tarafından duyulur mu bilmem ama bu feryat 21. Yüzyılda insanlığın ulaşmış olduğu duyarsızlık seviyesini göstermesi açısından oldukça manidar.
Bir tarafta imzalanan ateşkese rağmen soykırımcı İsrail’in bir an olsun durdurmaya yanaşmadığı insanlık dışı saldırılar, öte yandan şiddetli soğuk ve yağmurla gelen kış mevsimi.
Gazzeliler iki ateş arasında hayat mücadelesi vermeye çalışıyor.
Katil İsrail’in hiçbir kural tanımaksızın gece-gündüz devam eden saldırıları zaten nefes almakta büyük zorluk çeken Gazze şeridinde tarifsiz insani dramlara yol açarken ani bastıran kış mevsimi ise insanlık dışı şartlarda yaşamaya mahkûm edilen Gazze halkını iyice canından bezdirmiş durumda.
Filistinlilerin çoğu kış mevsimine çadırlarda giriyor.
Başta Gazze liman çevresi olmak üzere Filistin genelinde yerinden edilmiş aileler, işgalci İsrail’in temel insani yaşam malzemelerinin ülkeye girişine izin vermemesi nedeniyle çadırlarda yaşam mücadelesi veriyor. Erken gelen kış mevsimi ve ani bastıran yağmurlar Gazze’de -eğer hala utanma duygusu kaldıysa- insanlığı utandıracak görüntülere sahne olmaya başladı.
Çadırlar, yağmur suları ve çamurlar altında kaldı.
Yeryüzünün lanetlileri işgalci İsrail güçleri tarafından yerle bir edilen Gazze’deki altyapının yok edilmesi nedeniyle tahliye edilemeyen yağmur suları çadırları yutmuş vaziyette. Bu yüzden pek çok Filistinli bir taraftan yorgan, yatak ve elbiselerini yağmur ve çamurdan kurtarmaya çalışırken öte yandan soğuk havada çocuklarıyla birlikte hayata tutunmaya çalışıyor.
Bir çocuğun kıyameti, gülüşünün çalınmasıdır en çok. Bir insanın kıyameti de umutlarının ve geleceğinin zorla elinden alınmasıdır.
Gazze’de çocuklar ağlıyor ve bu mazlum halkın feryatları gözü kör ve kulağı sağır olmamış, vicdanı kaybolmamış herkesin yüreğini dağlıyor. Şimdi sormak lazım herkese;
Allah aşkına, insanların her gün ölüp yeniden dirildiği, feryatların dünyanın sınırlarını aşarak arş-ı alaya yükseldiği ve çocukların bırakın çocukluğunu yaşayıp gülüp eğlenmesini an be an yetimliğe hüküm giydiği bir yer olduğunu bile bile bu dünyada sözde büyük kelimelerle insanlıktan bahsetmek, insan hak ve onurundan dem vurmak ve insanlığın geleceğine dair devasa yatırımlarla övünmek hangi akıl kârıdır?
Kalpler öyle paslandı ki en sağır edici sesi bile duyamaz hale geldik.
Dünya sessiz, toplumlar sağır ve gözler kör artık. Bir çocuğun gözyaşlarını silemeyen, bir mazlumun feryatlarını duyamayan ve bir annenin çığlıklarına ortak olamayan bir dünyanın nasıl bir geleceği olur?
En sağır edici çığlık yine Gazze’li bir anneden yükseliyor ama heyhat! Yine duyan az, uyuyan çok;
-Her şeyimizi kaybettik, gidecek yerimiz kalmadı. Sadece Allah’a sığınıyoruz. En sağır edici ses, çaresizlikten feryat eden bir kadının çığlığıdır ama Gazze’yi hala kimse duymadı…
Başta Gazze Ateşkes Anlaşmasının garantörleri olmak üzere bütün uluslararası toplumun bu çığlığa kulak kesilerek acilen harekete geçmesi, bu kanayan yarayı durdurması ve insanlık onurunu kurtarması her vicdan sahibinin en büyük arzusu. Yoksa bu feryatlar sürerken insanlığın geleceğinden bahsetmek abesle iştigal etmekten öte bir anlam ifade etmez.
“Biz, kısık sesleriz... minareleri /Sen, ezansız bırakma, Allahım! Diyerek gönüllerimize dua tomurcukları açtıran Bayrak şairimiz Arif Nihat Asya’nın yürekleri serinleten şu dizeleriyle sözlerimi bitiriyorum;
Ya dağıt kimsesiz kalan sürünü /Ya çobansız bırakma, Allahım!
Bizi sen sevgisiz, susuz, havasız /Ve vatansız bırakma, Allahım!
